شود ذره در آن دم دید خورشید

بسوزی تا حقیقت جمع گردی

چو ذره جملگی در خور بسوزد

پس آنگه آتشی درخور فروزد

ابی سایه بمانده روی جاوید

بسوز ای جسم تا خورشید گردی

حقیقت نور تا جاوید گردی