دلم شد زنده از دیدار رویت

که کردستی مرا مقصود حاصل

دلم تا راه در سوی تو برده است

تنم زنده است و در کوی تو مرده است

زمانی بس نکرد از گفتگویت

در این آیینه رخ بنموده تو

ز خود گفته ز خود بشنفته تو