در این آیینه رخ بنموده تو

تنم زنده است و در کوی تو مرده است

دلم شد زنده از دیدار رویت

زمانی بس نکرد از گفتگویت

ز خود گفته ز خود بشنفته تو

مرا با تو خوشست ای راحت جان

مرا از این در گفتت مرنجان