زمانی بس نکرد از گفتگویت

دلم تا راه در سوی تو برده است

تنم زنده است و در کوی تو مرده است

دلم شد زنده از دیدار رویت

در این آیینه رخ بنموده تو

ز خود گفته ز خود بشنفته تو

مرا با تو خوشست ای راحت جان