دوا کن دل که دل داغ تو دارد

توئی اندر زمانه حاصل من

دوا کن ای تو بود اولینم

دوا کن بی نهان آخرینم

بهر زه روزگاری میگذارد

دوا کن دل که دل محبوس ماندست

درش اینجایگه مدروس ماندست