بهر زه روزگاری میگذارد

دوا کن ای تو بود اولینم

دوا کن بی نهان آخرینم

دوا کن دل که دل داغ تو دارد

دوا کن دل که دل محبوس ماندست

درش اینجایگه مدروس ماندست

دوا کن این دل بیچاره مانده