چو دودی گرد این گردون بمانده

تو اوئی ای شده غافل چو مستان

ببین دلداررا و کام بستان

تو اوئی ای ز خود بیرون بمانده

تو اوئی ای ندیده وصل او تو

بمانده چون پیازی تو بتو تو

تو اوئی گر گمان برداری از پیش