تو اوئی گر گمان برداری از پیش

چو دودی گرد این گردون بمانده

تو اوئی ای ندیده وصل او تو

بمانده چون پیازی تو بتو تو

یقین بنمایدت جانان رخ خویش

تو اوئی گر یقین گردد یقینت

یکی بنماید اینجا پیش بینت