که چون گشن بیند ورا دستگاه

گر از ده یکی باژ خواهد رواست

چنان رفت باید که او را هواست

گرامی تر آنکس بود نزد شاه

ز بهری که اورا سراید ز گنج

نماند که باشد بدو درد و رنج

ز یزدان بود آنک ماند سپاس