نماند که باشد بدو درد و رنج

گرامی تر آنکس بود نزد شاه

که چون گشن بیند ورا دستگاه

ز بهری که اورا سراید ز گنج

ز یزدان بود آنک ماند سپاس

کند آفرین مرد یزدان شناس

و دیگر که اندر دلش راز شاه