ز یزدان بود آنک ماند سپاس

که چون گشن بیند ورا دستگاه

ز بهری که اورا سراید ز گنج

نماند که باشد بدو درد و رنج

کند آفرین مرد یزدان شناس

و دیگر که اندر دلش راز شاه

بدارد نگوید به خورشید وماه