نگه کرد زروان به گفتار اوی

نه مهبود بینی تو زنده نه پور

که گر زو خورد بی گمان روی و سنگ

بریزد هم اندر زمان بی درنگ

دلش تازه تر شد به دیدار اوی

نرفتی به درگاه بی آن جهود

خور و شادی و کام بی او نبود