که افتادست اندر ترس ودر بیم

بسی در راه بودت روز و شب تاخت

ندیدت روی و آنگه خود بینداخت

چنان انداخت مر خود را به تسلیم

ره تو بی نشان و بی مکان بد

از آن در دید دیدت بی نشان شد

نشان می جست اندر بی نشانی