از آن در دید دیدت بی نشان شد

چنان انداخت مر خود را به تسلیم

که افتادست اندر ترس ودر بیم

ره تو بی نشان و بی مکان بد

نشان می جست اندر بی نشانی

نبودش راز اینجاگه نهانی

چو او را میندید از پیش وز پس