ره تو بی نشان و بی مکان بد

ندیدت روی و آنگه خود بینداخت

چنان انداخت مر خود را به تسلیم

که افتادست اندر ترس ودر بیم

از آن در دید دیدت بی نشان شد

نشان می جست اندر بی نشانی

نبودش راز اینجاگه نهانی