ندانم چه کرد اندران روزگار

روانش ز اندیشه پر دود بود

که زروان بداندیش مهبود بود

همی گفت کین مرد ناسازگار

که مهبود بردست ماکشته شد

چنان دوده را روز برگشته شد

مگر کردگار آشکارا کند