فکندش هرچه بودش سوی ره او

از آن این گنج دل پرگوهر آمد

که از صورت بیک ره بر درآمد

برون آمد یقین از جایگه او

دلم چون ترک بود خویش کرد است

از آن ذرات رادر پیش کرد است

حقیقت دل نهادم بر کف دست