ای تو شیخ و دعوی تو نادرست

در ته چاه فنا دم کرده ای

رو رسن بر دست گیر و خوش برآ

از درون چه چو حلقه بردرآ

سلسله میدانی آخر از که است

گر تو دین او نداری مرده ای

ور یقینت نیست پس افسرده ای