او بمردی در جهان مشهور بود

اوب مردی تاج سلطانان ربود

از سنان او دل خاره شکافت

وز نهیبش مرگ جای خود نیافت

هر که جان می خواست از وی دور بود

بود او را یک فرس چون برق شب

کرده بود از هیبتش خورشید تب