بود او را یک فرس چون برق شب

وز نهیبش مرگ جای خود نیافت

او بمردی در جهان مشهور بود

هر که جان می خواست از وی دور بود

کرده بود از هیبتش خورشید تب

هر که او را بر چنان مرکب بدید

از نهیبش زهره اندر تن درید