ای برادر بشنو از من پند نیک

در سقر بی پا و بیسر رفته است

توشه ای کرد و برفت او سوی یار

تو رسی در او بخاک وی مزار

چند باشی زیر پا تو همچو ریگ

باش روشن همچو آب و برسرآی

راه حق گیر از چه ظلمت درآی