خویش را ذاتی عجب نشمرده ای

اول از هستی خود بگذشته ای

در طلب با خون دل آغشته ای

در مقام نیستی پی برده ای

رفته بیرون تو ز پندار و غرور

نیستی از خودستائی بیحضور

گشته ای تو با موحد همنشین