همچو شیطان گردنش در طوق شد

سوخت او عطاررا از شوق خویش

درد او مرهم کنم بر جان ریش

هر دلی کز درد تو بی ذوق شد

هرچه از پیش تو باشد خوش بود

بس لطیف و نازک ودلکش بود