هر که دنیا دار شد خود را بسوخت

دارد او با اهل دنیا خود نشست

هر که دنیا دار شد ای وای او

خود مرا رحم است بر فردای او

یا به تیری از بلا خود را بدوخت

هر که دنیا دار شد بیمار شد

او برون از کلبه عطار شد