دارد او با اهل دنیا خود نشست

هر که دنیا دار شد عقبی ندید

او ثمر از خوشه طوبا نچید

هر که دنیا دار شد از ما گذشت

هر که دنیا دار شد ای وای او

خود مرا رحم است بر فردای او

هر که دنیا دار شد خود را بسوخت