هر که دنیا دار شد عقبی ندید

او بکفگر جهان پالوده شد

هر که دنیا دار شد لذت نیافت

او به پیش عارفان همت نیافت

او ثمر از خوشه طوبا نچید

هر که دنیا دار شد از ما گذشت

دارد او با اهل دنیا خود نشست