هر که دنیا دار شد از ما گذشت

او به پیش عارفان همت نیافت

هر که دنیا دار شد عقبی ندید

او ثمر از خوشه طوبا نچید

دارد او با اهل دنیا خود نشست

هر که دنیا دار شد ای وای او

خود مرا رحم است بر فردای او