تا که مقبول نظر گردی چو من

تو بعزت نه قدم در کوی دوست

تاکه ره یابی تو در پهلوی دوست

تو نظر در روی درویشان فکن

تو نظر داری خود از در یتیم

لیک اندازی نظر را تو ز بیم

بیم را بگذار و دل برکن زشر