تو نظر داری خود از در یتیم

تاکه ره یابی تو در پهلوی دوست

تو نظر در روی درویشان فکن

تا که مقبول نظر گردی چو من

لیک اندازی نظر را تو ز بیم

بیم را بگذار و دل برکن زشر

تا شوی در ملک جان صاحب نظر