بیم را بگذار و دل برکن زشر

تا که مقبول نظر گردی چو من

تو نظر داری خود از در یتیم

لیک اندازی نظر را تو ز بیم

تا شوی در ملک جان صاحب نظر

عاشقان را خوف نبود در جهان

چشم باطن برگشا این را بدان