چون زتست آن نعل در آتش خوش است

مهر از بهر سگ کویت ز شرم

شد ز رنگ و گرده آورد گرم

مه که در اول چونعلی زاتش است

صبحدم بریاد تو یک خنده کرد

خلق را از دم چو عیسی زنده کرد

روز یافت ازتو بنو جانی دگر