ای عجب در تشنگی آغشتهام

آب او چون آتشی آمد بجوش

گفت آخر من کیم سرگشته

خشک لب تر دامنی آغشته

وز خجالت در عرق گم گشتهام

بر جگر آبم نماند ازدلنواز

همچو ماهی ماندهام در خشک باز