پرده از رویش چو فتح الباب کرد

حلقه در حلقه شکن اندر شکن

صد هزاران تاب بر وی بیش بود

آری آن بت آفتاب خویش بود

مهر و مه را روی او درتاب کرد

تخته پیشانیش از سیم بود

جمله را تابود از آنجا بیم بود