تخته پیشانیش از سیم بود

آری آن بت آفتاب خویش بود

پرده از رویش چو فتح الباب کرد

مهر و مه را روی او درتاب کرد

جمله را تابود از آنجا بیم بود

زلف او چون کافری پیوسته داشت

تخته سیمین ازان بر بسته داشت