زلف او چون کافری پیوسته داشت

مهر و مه را روی او درتاب کرد

تخته پیشانیش از سیم بود

جمله را تابود از آنجا بیم بود

تخته سیمین ازان بر بسته داشت

قوس او با زاغ همچون پر زاغ

هر نفس صد باز صید او براغ