از جهان عقل میخیزد یقین

کو چو من خلقی برون آورده است

بر سر جمله مسلط کرده است

ظلم و عدل و زشت و خوب و کفر و دین

گر چهان عقل را بر هم نهی

ذره عشقش کند دستی تهی

عشق را جان صرف کردی محو گیر