اشک بر رویش روان شد صد هزار

چون بدید از دور سلطان روی او

دید جان را موی یک یک موی او

شد خجل از کرده خود شهریار

مرد را گفتا که بودی تو پلید

تا ایازم را توانستی خرید

تو ندانستی که هر نااهل و اهل