مرد را گفتا که بودی تو پلید

دید جان را موی یک یک موی او

شد خجل از کرده خود شهریار

اشک بر رویش روان شد صد هزار

تا ایازم را توانستی خرید

تو ندانستی که هر نااهل و اهل

کی خرد معشوق شاهان را ز جهل