تا ایازم را توانستی خرید

شد خجل از کرده خود شهریار

اشک بر رویش روان شد صد هزار

مرد را گفتا که بودی تو پلید

تو ندانستی که هر نااهل و اهل

کی خرد معشوق شاهان را ز جهل

او سزای آن بود کز زخم تیغ