دست بوسی کرد وز جان ناله کرد

از برای خاطر آن دل نواز

چون صبا را دید بلبل پیش رفت

مست عشق آمد دلش از خویش رفت

دیده را چون ابر پر از ژاله کرد

گفت نه برگردنم منت بسی

زانکه از من می کشی زحمت بسی