گفت نه برگردنم منت بسی

مست عشق آمد دلش از خویش رفت

دست بوسی کرد وز جان ناله کرد

دیده را چون ابر پر از ژاله کرد

زانکه از من می کشی زحمت بسی

باز رستی از نگار سنگدل

دلبر هر جائیی پیمان گسل