دیده را چون ابر پر از ژاله کرد

چون صبا را دید بلبل پیش رفت

مست عشق آمد دلش از خویش رفت

دست بوسی کرد وز جان ناله کرد

گفت نه برگردنم منت بسی

زانکه از من می کشی زحمت بسی

باز رستی از نگار سنگدل