چون دلت بر یاد حق ایمن بود

مرا ترا بر تن پرستی می کشد

نفس در ترک هوا مسکین بود

گوشمال نفس نادان این بود

نفسک اماره هم ساکن بود

هر که او را تکیه بر صانع بود

در جهان با لقمه قانع بود