هر که او را تکیه بر صانع بود

گوشمال نفس نادان این بود

چون دلت بر یاد حق ایمن بود

نفسک اماره هم ساکن بود

در جهان با لقمه قانع بود

اکتفا بر روزی هر روزه کن

گر نداری از خدا دریوزه کن