هر که گوید عیب تو اندر حضور

مرد را از خوی بد گردد پدید

آنکه نبود مرد را خوی نکو

مرده می دانش که زنده نبود او

می نماید راهت از ظلمت بنور

مر ترا هر کس که باشد رهنمای

شکر او می باید آوردن بجای