ز زندان پیامی فرستاد دوست

چنان شد که دل خسته گردد به تیر

چو روزی برآمد نبودش زوار

نه خورد ونه پوشش نه انده گسار

به موبد که ای بنده را مغز و پوست

منم بی زواری به زندان شاه

کسی را به نزدیک من نسیت راه