همه را پخته و سنجیده بسوی تو کشند

روز ایشان بود آنگه که برویت نگرند

شب زمانی که در آن طره موی تو کشند

سخن هر که بهر سوی و بهر روی بود

لطف و قهر تو بکام دلشان یکسانست

مزه نیشکر از تلخی خوی تو کشند

زاهدان درد کش جام هوا و هوس اند