لطف و قهر تو بکام دلشان یکسانست

شب زمانی که در آن طره موی تو کشند

سخن هر که بهر سوی و بهر روی بود

همه را پخته و سنجیده بسوی تو کشند

مزه نیشکر از تلخی خوی تو کشند

زاهدان درد کش جام هوا و هوس اند

عاشقان باده صافی ز سبوی تو کشند