عاشقان باده صافی ز سبوی تو کشند

لطف و قهر تو بکام دلشان یکسانست

مزه نیشکر از تلخی خوی تو کشند

زاهدان درد کش جام هوا و هوس اند

هر کسی روی بسوئی بامیدی دارد

آخر الامر همه رخت بسوی تو کشند

کمر بندگیت بسته سراپای جهان