که راه دیگر و دور و دراز می بینم

غبار غیر ز مرآت دل چو می روبم

بر وی جان دری از غیب باز می بینم

چو عشق نیست رهی سوی او سخن کوته

بر وی دشمن اگر بسته شد دری از دوست

بروی دوست در دوست باز می بینم

زر وجود من از غش نمیرسد خالص